๓ ทรงแสดงเรื่องที่เป็นไปได้ยาก เกี่ยวกับพระองค์เอง

-บาลี มหาวาร. สํ. ๑๙/๕๖๘/๑๗๔๔.

ภิกษุทั้งหลาย !  สมมติว่ามหาปฐพีอันใหญ่หลวงนี้ มีน้ำท่วมถึงเป็นอันเดียวกันทั้งหมด;  บุรุษคนหนึ่งทิ้งแอก (ไม้ไผ่ ?)  ซึ่งมีรูเจาะได้เพียงรูเดียว  ลงไปในน้ำนั้น; ลมตะวันออกพัดให้ลอยไปทางทิศตะวันตก, ลมตะวันตกพัดให้ลอยไปทางทิศตะวันออก, ลมทิศเหนือพัดให้ลอยไปทางทิศใต้, ลมทิศใต้พัดให้ลอยไปทางทิศเหนือ อยู่ดังนี้. ในน้ำนั้นมีเต่าตัวหนึ่งตาบอด  ล่วงไปร้อยๆ ปี  มันจะผุดขึ้นมาครั้งหนึ่งๆ.  ภิกษุทั้งหลาย !  เธอทั้งหลาย จะสำคัญความข้อนี้ว่าอย่างไร : จะเป็นไปได้ไหมที่เต่าตาบอด ร้อยปีจึงจะผุดขึ้นมาสักครั้งหนึ่ง จะพึงยื่นคอ เข้าไปในรู ซึ่งมีอยู่เพียงรูเดียวในแอกนั้น ?
“ข้อนี้ยากที่จะเป็นไปได้ พระเจ้าข้า !  ที่เต่าตาบอดนั้น ร้อยปีผุดขึ้นเพียงครั้งเดียว  จะพึงยื่นคอเข้าไปในรู  ซึ่งมีอยู่เพียงรูเดียวในแอกนั้น”.
ภิกษุทั้งหลาย !  ยากที่จะเป็นไปได้ฉันเดียวกันที่ใครๆ จะพึงได้ความเป็นมนุษย์; ยากที่จะเป็นไปได้ฉันเดียวกัน ที่ตถาคตผู้อรหันตสัมมาสัมพุทธะ  จะเกิดขึ้นในโลก; ยากที่จะเป็นไปได้ฉันเดียวกัน ที่ธรรมวินัยอันตถาคตประกาศแล้ว จะรุ่งเรืองไปทั่วโลก.
ภิกษุทั้งหลาย !  แต่ว่าบัดนี้ความเป็นมนุษย์ก็ได้แล้ว; ตถาคตผู้อรหันตสัมมาสัมพุทธะ  ก็บังเกิดขึ้นในโลกแล้ว; และธรรมวินัยอันตถาคตประกาศแล้ว  ก็รุ่งเรืองไปทั่วโลกแล้ว.
ภิกษุทั้งหลาย !  เพราะเหตุนั้นในกรณีนี้  พวกเธอพึงกระทำโยคกรรมเพื่อให้รู้ว่า  “นี้  ทุกข์,  นี้  เหตุให้เกิดทุกข์,  นี้  ความดับแห่งทุกข์,  นี้  หนทางให้ถึงความดับแห่งทุกข์”  ดังนี้เถิด.